Velkomin

Á morgunverðarfundi Kristrúnar Frostadóttir forsætisætisráðherra í flugstöðinni á Akureyrarflugvelli 22. maí 2025 svaraði ráðherra með eftirfarandi hætti þegar spurt var að því hvort það stæði til að staðsetja eina af þyrlum Landhelgisgæslunnar á Akureyrarflugvelli: „Það stendur til að gera þetta. Ég styð þetta heilshugar.“ Þetta góða svar vakti upp miklar vonir hjá okkur sem höfum barist fyrir því að þetta verði að veruleika. Flugstöðvarfundurinn Forsætisráðherra sagði jafnframt á flugstöðvarfundinum að samþykkt hefði verið varanleg viðbótarfjárveiting til Landhelgisgæslunnar sem gæti meðal annars fjármagnað viðveru áhafna á Akureyri. Forsætisráðherra lýsti málinu sem „risastóru öryggismáli“ og sagði staðsetningu þyrlu fyrir norðan falla vel að því markmiði að styrkja núverandi viðbragðsgetu, leit og björgun og mikilvæga innviði landsins. Akureyri.net fjallaði um málið á sínum tíma. Það var ekki að sjá nein merki um að þyrla væri á leið norður í þeim fjárlögum sem voru lögð fram tæpum fjórum mánuðum síðar haustið 2025 í fjárlagafrumvarpinu fyrir árið 2026. Í fjármálaáætluninni fyrir árin 2027-2031 sem var lögð fram í apríl síðastliðnum og samþykkt júní voru heldur engin merki að fjármagni yrði varið í verkefnið. Í byrjun síðustu viku var fjárlagafrumvarpið kynnt og umræða um frumvarpið hófst í þingsal undir lok síðustu viku. Í þeirri umræðu spurði bréfritari dómsmálaráðherra að því hver staða málsins væri á þessum tímapunkti. Það kom fram í máli ráðherrans að í framlögðu fjárlagafrumvarpi fyrir árið 2027 væri ekki gert ráð fjárveitingum til verkefnisins. Þingsályktunin Í þessari viku mun þingsályktunartillaga mín um fasta starfsstöð þyrlu Landhelgisgæslunnar á Akureyri koma fram í fimmta skiptið á Alþingi. Tillagan gengur út á að Alþingi álykti að fela dómsmálaráðherra að beita sér fyrir því að Landhelgisgæslan komi upp fastri starfsstöð fyrir eina af þyrlum sínum á Akureyri í samstarfi við hagaðila á Akureyri. Í greinargerð þingsályktunar kemur m.a fram: ,,Það sjónarmið að hafa þyrlu á Akureyri hefur einnig komið fram í ýmsum skýrslum. Vinnuhópur um skipulag sjúkraflutninga og bráðaþjónustu utan spítala á Norðurlandi benti árið 2009 á þann veikleika sem felst í því að allar björgunarþyrlur þjóðarinnar séu staðsettar í Reykjavík. Annar verkefnahópur um endurskipulagningu sjúkraflutninga taldi árið 2012 að stefna ætti að því að sjúkraflug með þyrlum og flugvélum yrði bæði á Akureyri og í Reykjavík. Þegar byggja átti upp þyrluflota Landhelgisgæslunnar við brottför varnarliðsins ályktuðu ýmis samtök og stofnanir um að skynsamlegt væri að hafa fleiri en eina starfsstöð á landinu fyrir björgunarþyrlur til að stytta björgunartíma. Landspítali í Reykjavík benti á að í ljósi mikilvægis jöfnunar á heilbrigðisþjónustu landsmanna skyldi þyrla vera staðsett á Akureyri. Félag skipstjórnarmanna og Sjómannasamband Íslands tóku meðal annars undir það. Landsþing Slysavarnafélagsins Landsbjargar hvatti einnig til þess að tryggð yrði staðsetning björgunarþyrlu annars staðar en á suðvesturhorninu. Samtök útgerðarmanna vildu þyrlu á landsbyggðinni til að auka öryggi og margfalda þjónustugetu. Skuldbindingar Íslands við Atlantshafsbandalagið Á vettvangi Atlantshafsbandalagsins hefur Ísland skuldbundið sig til að verja 1,5% af vergri landsframleiðslu til uppbyggingar öryggistengdra innviða, viðnámsþróttar og áfallaþols. Fjármunina eigum við meðal annars að nýta til að styrkja getu Íslands til að sinna samstarfi við vina- og bandalagsþjóðir okkar í NATO. Föst starfsstöð þyrlu Landhelgisgæslunnar á Akureyri fellur vel að þessum markmiðum. Hún myndi styrkja björgunargetu á landi og sjó, bæta viðbragðstíma á Norður- og Austurlandi og efla sjúkraflug, löggæslu og almannavarnir. Jafnframt myndi þyrlan bæta getu Íslands til að taka þátt í sameiginlegum verkefnum, æfingum og viðbrögðum með vinaþjóðum okkar á Norður-Atlantshafi og norðurslóðum. Ný starfsstöð Landhelgisgæslunnar Akureyri væri mikilvægur þáttur í að efla þjóðaröryggi Íslands, styrkja áfallaþol og efla samstarf okkar innan Atlantshafsbandalagsins. Það er ljóst að í þeirri fjármálaáætlun fyrir árin 2027-2031 sem samþykkt var í júní og ummælum dómsmálaráðherra að ekki er gert ráð fyrir að fara í verkefnið að koma upp starfsstöð á vegum Gæslunnar á þessu kjörtímabili og eftirláta næstu ríkisstjórn að uppfylla skuldbindingar Íslands fyrir 2035 gagnvart NATO á næstu kjörtímabili. Njáll Trausti Friðbertsson alþingismaður Sjálfstæðisflokksins í Norðausturkjördæmi

Nýafstaðin þjóðaratkvæðagreiðsla staðfesti nokkuð mun stærra en hver afstaða þjóðarinnar sé til ESB. Hún afhjúpaði efnahagslega og samfélagslega gjá sem hefur smám saman myndast milli höfuðborgarinnar og annarra landshluta. Niðurstaða kosninganna eftir kjördæmum leiddi þetta bersýnilega í ljós. Annars vegar er auðlinda- og útflutningshagkerfi víða um land sem skapar stærstan hluta gjaldeyristekna þjóðarinnar (Nei), og hins vegar er stjórnsýslu-, sérfræði- og þjónustuhagkerfið sem þjappast hefur saman á suðvesturhorninu (Já). Eitt land en tvö ólík hagkerfi Sjávarútvegur, fiskeldi, orkufrekur iðnaður og stór hluti náttúrutengdrar ferðaþjónustu byggjast á auðlindum og samfélögum hringinn í kringum landið sem skapa um 60% útflutningsverðmæta. Á þessum svæðum býr um þriðjungur þjóðarinnar. Fyrir sjávarbyggðir eru fiskveiðistjórnun og yfirráð yfir auðlindum ekki fræðilegar vangaveltur um einstakar málsgreinar heldur dauðans alvara um afkomu og lifibrauð. Fyrir landbúnaðarsvæði Íslands (Eyjafjörður, Suðurland) er evrópsk landbúnaðarstefna ekki fjarlægt mál frá Brussel, heldur nokkuð sem snertir atvinnu og framtíð samfélagsins beint. Lambið og fiskurinn verður ekki til í frystinum í Bónus frekar en að hagvöxtur sé búinn til í Fjármálaráðuneytinu. Á höfuðborgarsvæðinu er meiri áhersla á sérfræðivæðingu, menntun, alþjóðleg sérfræðistörf, fjármál, fjárfestingar og fleiri tækifæri fyrir fólks og þekkingarflutning. Afleiðingin er að um 70% ríkisstarfa eru á höfuðborgarsvæðinu, þar sem um 64% landsmanna búa. Þar eru ráðuneytin, stærstur hluti miðlægrar stjórnsýslu, háskóla, fjármálaþjónustu, höfuðstöðva fyrirtækja og sérfræðistarfa. Það væri einfalt að álykta að Reykjavík sé „alþjóðleg“ en landsbyggðin í torfkofa, svo nýleg samlíking sé notuð. Svo er þó ekki. Mörg alþjóðlegustu fyrirtæki Íslands starfa einmitt utan höfuðborgarinnar í sjávarútvegi, fiskeldi, orku, iðnaði og ferðaþjónustu. Munurinn á þessum tveimur hagkerfum gæti fremur falist í því hvernig fólk tengist alþjóðahagkerfinu og hvaða áhættu það ber af breytingum í umhverfinu (sbr ESB aðild). Ríkið sjálft hefur áhrif Samþjöppun opinberra stofnana og fjárfestinga á höfuðborgarsvæðinu hefur átt sér stað á undanförnum áratugum í einhvers konar þverpólitísku andvaraleysi. Ég ætla engum að stíma með galopin augu í átt að núverandi ósjálfbæru stöðu, en einhverra hluta vegna hefur þessari þróun verið leyft að gerast. Er það þverpólitískt getuleysi fremur en andvaraleysi? Vantar pólitískan pung til að horfa yfir hólinn? Það gefur augaleið, að ef um 70% ríkisstarfa eru á höfuðborgarsvæðinu hefur það áhrif á vinnumarkaðinn. Opinber störf skapa eftirspurn eftir menntuðu fólki, styðja við þjónustufyrirtæki og gera vinnumarkaðinn fjölbreyttari, sem aftur hefur mikil og staðbundin áhrif á húsnæðismarkað og afkomu fólks á svæðinu. Til verður landfræðilega einangruð hagvaxtarbóla sem hefur m.a. leitt til til þess að borgin hefur verið að rifna á saumunum undanfarna áratugi. Sérfræðingur getur frekar flutt á stað þar sem hann veit að fleiri en einn atvinnurekandi þarfnast þekkingar hans. Sama gildir um maka hans. Störf kalla á fólk. Fólk kallar á þjónustu. Stærri vinnumarkaður kallar á fyrirtæki. Fyrirtæki skapa fleiri störf. Þannig myndast sjálfbært hringrásarhagkerfi á afmörkuðu svæði. Þetta er ein helsta skýringin á styrk Reykjavíkur. Verkefni okkar til framtíðar á að vera að skapa fleiri slíkar hringrásir víðar um land og samþætta þær svo á raunhæfan og þjóðhagslega hagkvæman hátt. Aðgengi og innviðir eru lykilatriði Efling millilandaflugs víðar um land er hluti af því verkefni. Nánast allt millilandaflug Íslands hefur um áratugaskeið verið byggt upp í Keflavík. Það hefur reynst þjóðinni verðmætt en jafnframt veitt suðvesturhorninu mikið forskot umfram aðra landsfluta. Þetta mætti með góðum rökum kalla ríkisrekna samkeppnisbjögun, sem ýkt hefur þá miklu samþjöppun sem orðið hefur. Á 21. öldinni er aðgengi að millilandaflugi eins mikilvægt og raflýsing í sveitum á 19. öld og þjóðvegakerfið á 20. öldinni. Í sífellt smærri heimi verður aðgengi að millilandaflugi ein mikilvægasta breytan í því hvernig fyrirtæki geti sótt fram og hvar fólk vill velja sér búsetu. Íbúi höfuðborgarsvæðisins getur ekið til Keflavíkur og flogið þaðan beint til fjölmargra borga meðan íbúar landsbyggðarinnar þurfa að bæta við innanlandsflugi, löngum akstri, gistingu eða ferðadegi, með tilheyrandi vinnutapi. Aðgengi hefur efnahagslegt virði og ræður búsetuskilyrðum í mörgum tilvikum. Sama gildir síðan um erlenda ferðamenn sem fæstir fara lengra en 150 km frá innkomuflugvelli og fara því síður á Vestfirði, Norður- eða Austurland, meðan ofbeit ferðamanna á Suðvestur -og Suðurlandi er staðreynd. Þetta hefur síðan þýtt að skilyrði fyrir uppbyggingu ferðaþjónustu eru mun lakari þeim mun lengra frá Keflavík sem farið er. Þannig erum við sem þjóð eingöngu að nýta lítinn hluta þeirra möguleika sem við gætum verið að selja erlendum ferðamönnum, væri tekið á þessu með markvissum hætti. Ekki Reykjavík gegn landsbyggðinni Það er auðvelt að japla á gamalli tuggu um að Reykjavík hafi fengið of mikið og landsbyggðin of lítið. Þetta er hins vegar alls ekki svo. Reykjavík er ein mikilvægasta efnahagsstoð þjóðarinnar. Öflug höfuðborg með háskólum, menningu, fjármálakerfi, sérfræðingum og alþjóðlegum tengslum styrkir allt Ísland. En einn sterkur kjarni nægir ekki til að halda landinu í byggð og hagnýta alla möguleika þess. Nýlega var kynnt ný borgarstefna á Íslandi, sem miðar að því að byggja upp Akureyri sem svæðisborg og styrkja höfuðborgarhlutverk (og skyldur) Reykjavíkur. Í Eyjafirði eru þegar um 25 þúsund íbúar, háskóli, sjúkrahús, alþjóðaflugvöllur, fjölbreytt atvinnulíf og þjónusta fyrir atvinnusóknarsvæði sem telur um 35 þúsund manns. Hvað gæti gerst ef við byggðum Akureyri markvisst upp sem annan þjóðarkjarna Íslands? Ekki sem keppinaut Reykjavíkur, heldur sem nægilega stórt atvinnu-, mennta- og þjónustusvæði til að þar geti þrifist fjölbreyttur vinnumarkaður sérfræðinga og alþjóðlegra fyrirtækja. Síðasta markvissa byggðaaðgerð fyrir Akureyri var stofnun Háskólans á Akureyri. Síðan þá hefur ekkert gerst í þessa veru. Þar var hugsað stórt og til framtíðar, en samt með fæturna á jörðinni. Í kjölfarið hefur byggst upp öflugt háskólasamfélag sem sinnir nú mikilvægum þáttum í menntunarþörf þjóðarinnar og styður við aðra uppbyggingu, sbr Sjúkrahúsið á Akureyri og sjávarútvegsfyrirtæki um land allt. Á sama hátt ætti að styrkja aðra svæðiskjarna út frá styrkleikum hvers svæðis. Þrjú þúsund störf til 2036 Um 29 þúsund stöðugildi eru hjá ríkinu og um 70% þeirra á höfuðborgarsvæðinu. Hvað ef við settum okkur það markmið að 3.000 ríkisstöðugildi yrðu utan höfuðborgarsvæðisins árið 2036? Með þeirri tölu væri verið að jafna hlutfallslega tölu starfa á vegum hins opinbera eftir svæðum á næstu 10 árum. Ekki með því að fjölga ríkisstörfum og ekki með því að flytja fólk nauðugt (sbr Fiskistofa, sem flestir eru sammála um að hafi verið seinheppnuð útfærsla á góðri hugsun). Þetta næst fram með náttúrulegri starfsmannaveltu, stafrænum starfsstöðvum og þeirri einföldu reglu að ekki sé sjálfgefið að opinberar ráðningar séu í Reykjavík. Ríkið greiðir þessi laun hvort sem er svo ekki er verið að bæta í. Spurningin er hvar störfin verða staðsett og hvaða jákvæðu ruðningsáhrif þau kalla fram. Hvað mælir til dæmis mót flutningi ráðuneyta, ríkisstofnana eða annarra þjóðfélagsinnviða víðar um landið? Okkur væri hollt að horfa til reynslu Norðmanna af þessu og hvernig þeir hafa unnið markvisst í því að byggja upp sína stofnanainnviði með byggðafestu í huga. Stækkum Ísland Þjóðaratkvæðagreiðslan er vísbending um að upplifun Íslendinga af eigin samfélagi sé farin að verða óþægilega ólík eftir búsetu. Þjóðarspegillinn er líka orðinn ansi bjagaður, þegar aðeins er horft til eins svæðis í fréttaöflun og síðan hent inn blandi af krúttfréttum úr sauðburði og leikskólastarfi utan að landi til uppfyllingar. Við ættum að rannsaka þetta frekar og ekki reyna að útskýra það með fordómum í hvora áttina sem er. Lausnin er ekki að veikja Reykjavík eða beita miðstýringu eða efnahagshvötum sem ekki fást staðist venjuleg hagfræðilögmál. Lausnin er að fjölga stöðum þar sem hægt er að hlúa að atvinnutækifærum sem eru sambærileg við það sem best gerist og tryggja að fjárfesting í innviðum og skipulagi verði ekki samkeppnishamlandi og dragbítur á einstaka landshluta. Byggðastefna er ekki spurning um tilfærslu fjármuna. Byggðastefna er hagvaxtarstefna sem á og verður að byggja á eðlilegum efnahagshvötum. Í landi tæplega 400 þúsund manna höfum við ekki efni á að nýta ekki stóran hluta landsins, mannauðsins eða innviðanna. Það er eins og að eiga stórt landsvæði og kjósa að yrkja einungis lítinn hluta þess. Við þurfum ekki að rífast um hvernig skipta skuli kökunni. Við þurfum að baka stærri köku. Þorvaldur Lúðvík Sigurjónsson formaður Sjálfstæðisfélags Akureyrar, viðskiptafræðingur, flugmaður og fyrrverandi alls konar

Frumvarp ríkisstjórnar Kristrúnar Frostadóttur um fjárlög fyrir árið 2027 liggur nú fyrir. Það hefur vart farið framhjá neinum. Ríkisstjórnin hreykir sig af því við hvert tækifæri sem gefst að hallarekstur ríkissjóðs verði stöðvaður á næsta ári. Það markmið eitt og sér er gott og gilt, og skiptir svo sannarlega máli, aftur á móti er alls ekki sama hvaða leið er farin að því að skila hallalausum fjárlögum. Sú leið sem ríkisstjórnin kýs nú ótrauð að feta vekur ugg svo vægt sé til orða tekið enda birtast í frumvarpinu skattahækkanir ofan á skattahækkanir. Skattasleggja ríkisstjórnarinnar Þar sem enginn virðist vera óhultur fyrir skattasleggju ríkisstjórnarinnar, sérstaklega ekki ferðaþjónustan. Stærsta einstaka útflutningsatvinnugrein þjóðarbúsins sem á nú að bera hitann og þungann af fyrirhuguðum skattahækkunum stjórnarinnar. Ríkisstjórnin ætlar sér að taka upp svokallað auðlindagjald fyrir aðgang ferðamanna að náttúruperlum Íslands og hækka virðisaukaskatt á aðgang að baðlónum úr 11% þrepinu í 24%. Þar að auki ætlar hún sér í þá nýbreytni að færa gistináttaskatt og innviðagjald á farþega skemmtiferðaskipa undir hækkun krónutölugjalda á milli ára. Gistináttaskattur og innviðagjald munu því hækka um 5,2% á næsta ári og ekki verður annað séð en að þessi íþyngjandi breyting sé komin til að vera hjá þessari ríkisstjórn. Þá eru aðrir skattar og gjöld sem ríkisstjórnin ætlar sér líka að hækka sem eru hér ónefndir en hafa svo sannarlega einnig áhrif á þjónustu við ferðamenn. Vert er hins vegar að nefna kílómetragjaldið sérstaklega, þar sem ríkisstjórnin leggur til að það skuli hækkað um 15,9%. Það er ekki eitt, það er allt, þegar kemur að hækkun skatta og gjalda á ferðaþjónustuna. Skaðinn verður mestur á landsbyggðinni Allt eiga þessir skattar það sameiginlegt að snerta ferðaþjónustuna beint eða óbeint og að vera í raun landsbyggðarskattar. Nær öll baðlón landsins eru stödd utan höfuðborgarsvæðisins og þær náttúruperlur sem munu verða fyrir barðinu á nýrri gjaldtöku sömuleiðis. Baðlón eru sérstaklega mikilvægir seglar úti á landi enda eru mörg þeirra staðsett á svæðum þar sem framboð annarrar afþreyingar er takmarkað. Þau laða ferðamenn að og gera það að verkum að oft og tíðum kjósa þeir að dvelja lengur og gista nálægt þeim. Þar að auki eru gestir baðlóna að stórum hluta Íslendingar og heimamenn. Þessari uppbyggingu teflir ríkisstjórnin nú í tvísýnu og öllum þeim störfum sem starfsemi baðlóna skapar hringinn í kringum landið. Ríkisstjórnin ætlar sér hins vegar ekki aðeins að hækka skatta og gjöld á þá afþreyingu og gistingu sem fyrir er og hefur byggst upp um allt land heldur einnig að auka álögur og hækka kostnaðinn við að ferðast til þeirra. Staðreyndin er sú að um 64% ferðamanna velja bílaleigubíl sem sinn aðalferðamáta hér á landi og hækkun kílómetragjaldsins getur hæglega leitt til þess að þeir kjósi að stytta ferðalagið sitt og leigja bíl í færri daga en ella. Komur skemmtiferðaskipa eru svo ekki síður mikilvægar fyrir minni hafnir og smærri samfélög landsins en árleg hækkun innviðagjaldsins mun ekki vera til þess fallin að fjölga þeim. Sitt sýnist hverjum en ljóst er að ríkisstjórnin hefur hent ferðaþjónustunni fyrir rútu hallalausra fjárlaga og skaðinn mun verða mestur á landsbyggðinni. Njáll Trausti Friðbertsson alþingismaður Sjálfstæðisflokksins í Norðausturkjördæmi - situr í fjárlaganefnd Alþingis